FlugFruit

God’s number is 20

2010-08-13T07:48:00.000-07:00

Ik ben een kind van de jaren ’80. Nou ja, eigenlijk de jaren ’70 maar daar herinner ik me verdomd weinig meer van. De jaren ’80 hebben de reputatie van een donkere periode. Er was een zware economische crisis, torenhoge werkloosheid en we hadden natuurlijk de Koude Oorlog. Er was echter één probleem dat echt schreeuwde om een oplossing: het oplossen van Rubiks kubus.

Vanaf het moment dat ik voor het eerst een kubus in handen had, was ik geobsedeerd. Dagen, nee maanden, achtereen heb ik zitten draaien om het raadsel op te lossen en vele miljoenen met mij. Destijds was er natuurlijk geen internet, geen Youtube-instructiefilmpjes dus. Voor iedereen die na maandenlange frustratie het probleem nog niet had opgelost waren er slechts twee opties. De eerste was vals spelen: stickertjes verwisselen of de kubus demonteren. De tweede was een boekje kopen met de intrigerende titel ‘De sleutel tot het geheim van de wonderkubus’, verschenen in de befaamde reeks ‘Ken uw spel’. De meeste mensen die destijds de kubus konden oplossen, verdenk ik ervan het uit dit boekje geleerd te hebben.

In de wereld van wiskundigen blijkt het echte geheim van de wonderkubus niet te zijn hoe je hem oplost, maar wat het maximaal aantal benodigde draaiingen is om de kubus vanuit elke mogelijke positie op te lossen. Voor de liefhebber: dat zijn 43 252 003 274 489 856 000 mogelijke posities. Slechts één daarvan, zo merkt Wikipedia terecht op, is de goede oplossing.

Wetenschappers van Kent State University hebben eindelijk het magische getal – ook bekend als God’s number- vastgesteld. Het is 20. Op deze website wordt het allemaal haarfijn uitgelegd: de echte sleutel tot het geheim van de wonderkubus.

Vloeken is aangeleerd

2010-03-01T13:03:00.000-08:00

‘Vloeken is aangeleerd, word geen naprater!’ Ik heb het altijd een rare slogan gevonden. Alle taalgebruik is immers aangeleerd. Voor een opgroeiend kind zit er dus niet veel anders op dan een naprater te worden. Kinderen praten alles na en doen dat stukken beter dan papegaaien.

Als opvoeder ben je je daar al snel van bewust en de meeste jonge ouders leggen zichzelf dan ook een gepaste zelfcensuur op. Dat valt nog lang niet altijd mee, het vertrouwde ‘kut’ en ‘shit’ moet uit je systeem gefilterd worden. In het begin gaat dat nog wel eens mis, maar na verloop van tijd dreigt het gevaar van doorslaan naar de andere kant. Op een dag zit je als jonge vader in de kroeg met oude vrienden, lazert er een bierglas om en dan zeg je ‘oepsie!’.

Mijn oudste is inmiddels acht en ze beschikt over een aardig arsenaal aan krachttermen. Die ze, uiteraard, niet van ons heeft. Kennelijk zijn we er in geslaagd haar enige beschaving bij te brengen, want ze weet vrij goed welke termen niet binnenshuis (maar alleen op het schoolplein) gebruikt mogen worden. Vloeken is echter een heel menselijke neiging die je alleen maar kan onderdrukken. Die negatieve energie moet er toch uit. Mijn dochter lost dat op met wat ik maar noem ‘pseudo-vloeken’. Bij pseudovloeken begin je als het ware aan een vloek, maar halverwege geef je er nog even een sociaal-wenselijke draai aan. De meest oubollige vorm daarvan vind ik ‘chips’ of ‘shoot’. Vormen die ooit voor grappig doorgingen waren ‘Godvrrr..ied Bomans’, of voor de (nog meer) historisch bewuste mensen ‘Godvrr..ied van Bouillon’. Deze pseudovloeken hoor ik nooit bij kinderen, misschien moet er eens een nieuwe bekende Godfried komen. ‘Chips’ is inmiddels ook achterhaald. Ik hoor het keurige stagiaires van in de 20 nog wel zeggen, maar mijn dochter spreekt alleen nog van ‘chipssaus’. Een variant die ik recent hoorde vind ik wel creatief: ‘curry!’

Chipssaus met curry, het is een aanvaardbare krachtterm voor een achtjarige, maar het blijft een onsmakelijke combinatie.

Deze blogpost werd ook gepubliceerd op www.trotsevaders.nl

foto: http://www.dierentuin.nl

Logisch, toch?

2010-01-16T05:11:00.000-08:00

Sinds ik Logicomix, een stripboek over het leven van Bertrand Russel, heb gelezen. Denk ik steeds na over logische paradoxen. Wacht even, niet stoppen met lezen nu. Het wordt nog leuk!

Een klassieker: een barbier scheert alle mannen die zich zelf niet scheren. Scheert de barbier zich zelf of niet? Zo wel dan niet, en zo niet dan wel. Deze paradox van Russel komt de meeste mensen misschien voor als een leuk spitsvondigheidje, maar rond 1900 deed het de wereld van de wiskunde en de logica op zijn grondvesten schudden. De paradox toonde aan dat de verzamelingenleer een ondeugdelijke basis had. Nog zoiets: een catalogus bevat alle boeken die niet naar zich zelf verwijzen, moet de catalogus zelf ook in de catalogus worden opgenomen? Mocht je deze vraag met een eenvoudig ‘nee’ of ‘ja’ beantwoorden, dan is een carrière in de wiskunde beslist af te raden. Of wat dacht je van: “deze uitspraak is niet waar”?

Dat je geen Bertrand Russel hoeft te zijn om bijdehand uit de hoek te komen qua logische paradoxen, ontdekte ik gisteren. Een 8-jarig vriendinnetje van mijn dochter had namelijk een poll op haar hyvespagina gezet met de volgende vraag:

“Ga je deze vraag met nee beantwoorden?”

- Ja

- Nee

Een beetje Hyver zorgt natuurlijk dat de verwarde respondent na het beantwoorden automatisch “leugenaar!”naar zijn kop geslingerd krijgt.

Overigens is alles dat in deze blogpost staat gelogen.

Foto: Bertrand Russel (Bron: http://www.nndb.com/people)

Bij de notaris loopt het al snel in de papieren

2009-12-10T12:00:00.000-08:00

Notaris wordt je niet zomaar, daar moet je eerst een dodelijk saaie studie voor volgen en je door gort- en gortdroge boeken worstelen. Maar als je even door de zure appel heen bijt, kan het feest beginnen. Zeeën van geld stromen dan binnen. Een inkomen waarvoor sommige mensen vliegtuigen besturen of hersenoperaties verrichten. Nu moet je er wel iets voor doen en misschien af en toe zelfs iets ingewikkelds, maar een aanzienlijk deel van je tijd bestaat uit het uitdraaien van stukjes tekst, een handtekening er op en voila, incasseren. Sterker, onlangs heb ik gemerkt dat notarissen exorbitante bedragen vragen voor werk dat eenvoudiger is dan de taken die op een gemiddelde sociale werkplaats worden uitgevoerd.

Ik had gewaarmerkte kopieën nodig van mijn diploma’s. Voor alle duidelijkheid, waarmerken is: een blik werpen op het origineel en dan een stempel en een krabbel op het kopietje zetten als bewijs dat je het origineel hebt gezien. Na enig uitzoekwerk kwam ik er achter dat dit bij de notaris kan of bij de gemeente. Ik belde eerst de notaris. “Natuurlijk meneer, geen probleem. Om hoeveel kopieën gaat het?” “Het zijn drie A-4tjes.” “Dan wordt het 70 euro.” “Pardon? Ze-ven-tig euro?” “ Ja, het eerste kopietje is 30 euro en de tweede en de derde zijn dan nog maar 20 euro per stuk.”

Dan maar naar de gemeente, in de hoop daar voor een gunstiger tarief terecht te kunnen. Om het ze daar zo gemakkelijk mogelijk te maken, had ik de kopietjes alvast gemaakt. Een vriendelijke meneer achter de balie zette stempels en handtekeningen. Drie minuten later liep ik met gewaarmerkte kopieën de deur uit. Het kostte helemaal niets. De originelen heb ik niet eens uit mijn tas hoeven halen.

Goede letters, foute letters

2009-11-12T12:47:00.000-08:00

De Sint is weer in aantocht en dat betekent chocoladeletters! Wel vervelend dat veel chocolade nog steeds een naar bijsmaakje heeft. Achter de feestelijke letter gaat namelijk vaak een wereld schuil van uitbuiting, mensenhandel en kinderslavernij. Gelukkig kan de Sint daar veel aan doen, want het is de laatste jaren steeds gemakkelijker geworden om letters te kopen die wel op een eerlijke manier geproduceerd zijn. Ik verwacht dan ook dat als Sinterklaas echt een kindervriend is, onder andere Albert Heijn een boel letters gaat over houden dit jaar. Vorig jaar moest je vaak nog naar de wereldwinkel om een ‘eerlijke’ letter te kopen, dit jaar liggen ze gewoon in de meeste supermarkten.

En dan richt ik mij nu even rechtstreeks tot de Goedheiligman: Sint, het wordt u dit jaar wel heel gemakkelijk gemaakt om eerlijk in te kopen. Let even op, want u wordt ook een dagje ouder: Er zijn twee merken chocoladeletters die op een eerlijke manier geproduceerd zijn: die van Verkade en die van Tony Chocolonely. Laat de rest links liggen, want echt Sint, die zijn niet te vreten. U kunt alles nog eens rustig nalezen op de site met de ludieke naam Sinterslaaf of even uw collega de Groene Sint consulteren.

Kunststripbeurs Utrecht

2009-11-08T11:01:00.000-08:00

Zaterdag bezocht ik de Kunststripbeurs in Utrecht. Michael Minneboo, die zelf niet aanwezig kon zijn, vroeg mij om een verslagje te schrijven over deze beurs. En als een gerenommeerde stripjournalist me dat vraagt, wie ben ik dan om dat te weigeren? Lees hier het verslag op Mike's Webs.

Geen mening

2009-11-06T01:21:00.000-08:00

Meningnietis, zoals Van Kooten en De Bie het noemden, lijkt een aandoening te zijn waar steeds minder mensen aan lijden. Vandaag de dag heeft iedereen overal een mening over. Meningen of ‘opinie’ is overal. We hebben de Joop, we hebben de Jaap, en nog een hele rits televisieprogramma’s met opinie. En binnenkort komt er nog meer opinie bij uit de rechtse hoek. Als je geen mening hebt, moet je dus niet zeuren want je kunt er zo een gratis van internet halen.

Toch heb ik er zelf nog wel eens last van, geen mening hebben. Op sommige verjaardagsfeestjes krijg ik de indruk dat ik de enige ben die ergens geen mening over heeft. Misschien komt dat doordat ik slecht geïnformeerd ben, maar mijn voorkeur gaat uit naar een andere verklaring. Voordat Descartes tot zijn beroemde conclusie kwam ‘ik denk dus ik besta’ stelde hij vast dat hij twijfelde: ‘ik twijfel dus ik denk’. Mensen die overal een mening over hebben, twijfelen nooit en denken dus ook nooit. Hun brein is aangetast door opinitis. Denk ik dan.

Gelukkig manifesteren de mensen zonder mening zich vandaag de dag ook in de media. Iedere ochtend wordt ik wakker met op de radio RTV-utrecht. RTV-Utrecht heeft iedere dag een stelling. Op internet kun je dan stemmen op antwoordcategorieën als ‘jazeker’ of ‘nee hoor´. Soms gaat het om politiek getinte stellingen als ‘het verbod op godslastering moet worden afgeschaft’ en soms zijn het eigenlijk geen stellingen maar uitspraken als ‘ik ga zeker naar de KamaSutrabeurs’. De percentages ‘jazeker’ en ‘nee hoor’ boeien me niet. Wat me wel intrigeert zijn de mensen die aanklikken ‘geen mening’. Dat is toch fascinerend? Dat mijn buurman misschien wakker wordt en op de radio de stelling hoort: “Ik zal geen traan laten om het faillissement van de DSB bank”. En dat hij dan zijn computer aanzet, surft naar RTV-Utrecht en denkt: ‘ik ga mooi eens even laten weten dat ik daar geen mening over heb’ en dan klikt hij het vakje ‘geen mening’ aan. Echt, die mensen bestaan. Ze twijfelen, dus ze bestaan.

Foto: Descartes door Frans Hals Louvre, Parijs

Raar einde

2009-10-26T04:00:00.000-07:00

Dit jaar had ik het voorrecht in de kernjury van de NS-publieksprijs te zitten. Tijdens Manuscripta in Amsterdam kreeg ik met 299 anderen het stapeltje van zes genomineerde boeken uitgereikt. De uitslag was niet zo verrassend, “Het diner” van Herman Koch sprong er echt uit en kreeg maar liefst 34% van de stemmen van de kernjury, waar onder die van mij.

Wat wel aardig is aan meedoen met de kernjury is dat je eens iets leest dat je anders nooit zou lezen. Zo heb ik nu kennis gemaakt met het genre ‘literaire thriller’. Alleen die term wekt al argwaan. Als op de voorkant van een boek staat dat het literatuur is, kan het dat immers nooit zijn. Maar goed, nu begrijp ik dat een literaire thriller gewoon een thriller is met boeven enzo, maar dan één waarin de hoofdpersoon worstelt met existentiële vragen. ‘De verbouwing’ van Saskia Noort is zo’n boek.

Dit boek eindigde op de laatste plaats met 5% van de stemmen. Ik was ook blij dat ik er geen geld aan heb uitgegeven, want dan had ik het teruggebracht naar de winkel. Mocht je er evengoed aan willen beginnen, stop dan nu met lezen van dit stuk!

De verbouwing heeft echt het meest ongeloofwaardige slot ever. Stel je even voor: een arts, tevens eigenaar van een privékliniek heeft financiële problemen. Een dubieus ex-vriendje investeert een miljoen in haar bedrijf, maar wanneer ze toehapt, raakt ze verstrikt in het web van gewetenloze criminelen die haar afpersen. Om een lang verhaal kort te maken, ze beraamt een plannetje dat er uiteindelijk toe leidt dat de twee opperboeven neer worden geschoten. Één van de twee zelfs in de kliniek. Wat doe je dan, als je een bloedend lijk in de gang hebt liggen? Ze moeten snel handelen, want 112 is al gebeld! Nu komt de briljante vondst: ze pakken het lijk op en gooien het in de struiken op het parkeerterrein, terwijl een behulpzame assistente binnen het plaats delict even een sopje geeft. Het wapen wordt de duinen in geslingerd en voila, daar is oom agent net nadat alle sporen uitgewist zijn! Opmerkelijk was wel dat het lijk bij haar voor de deur wordt gevonden en bekend is dat hij een miljoen aan aandelen in de onderneming van mevrouw heeft. Kennelijk was hele forensische team net op een lange sabbatical en waren de betrokken rechercheurs niet al te snugger, want ze komen er mee weg. Misschien denk ik er ook teveel over na, maar voor mij was dit boek een quasiliteraire giller.

Nieuwe kop

2009-10-07T11:57:00.000-07:00

Taadaa! Is ie mooi of niet, mijn nieuwe header? Of ‘kop’ in goed Nederlands. De oude was me al een tijdje een doorn in het oog. Een beetje saai en onpersoonlijk was ie. Toch heeft het even geduurd voordat deze prachtige nieuwe header er was. Mijn eigen bekwaamheid in grafische programma’s is ergens blijven steken bij Paint (rondje tekenen, en er dan een emmertje verf in leegkiepen). In plaats van zelf te gaan klooien heb ik dus de hulp van een professionele vormgever ingeroepen.

Nu ga ik niet over één nacht ijs, dus had ik een uitgebreide profielschets gemaakt. Een goede vormgever maakt niet alleen mooie dingen maar denkt ook met je mee, is flexibel als je het toch weer net anders wilt, en als het even kan, moet zij een naam hebben die klinkt als een chique modelijn. Welnu, die eigenschappen komen samen in de ontwerper van mijn header Marie Christine Meijer.

Mocht je willen zien wat Marie Christine nog meer allemaal voor fraaie dingen maakt, kijk dan eens op de website van haar bedrijf bureau Gurk.

Kastanjetijd

2009-09-29T13:17:00.000-07:00

Vanmorgen zei een jongetje tegen mij: “wij hebben thuis driehonderdveertien kastanjes”. “Zo, dat is veel”, zei ik “wat ga je er mee doen?”. Typisch een stomme vraag van een volwassene, realiseerde ik me meteen. “Gewoon bewaren, mijn oma heeft een kastanjeboom in de tuin dus misschien heb ik er binnenkort driehonderdvijftig.” “Toen ik klein was”, hoorde ik mezelf zeggen, “maakten we weleens van die beestjes met kastanjes en lucifers.” Hij keek me een beetje glazig aan, en zag er duidelijk weinig in, gaatjes boren in kastanjes. En hij heeft gelijk. In de weg die ik af heb gelegd van kind naar volwassene heeft ergens het idee postgevat dat kastanjes een functie zouden moeten hebben. Maar gepruts en geknutsel met stokjes gaat volledig voorbij aan de essentie van het kastanjes verzamelen. Kastanjes zijn glimmende dingen. Die moet je gewoon hebben, bezitten. Meer, meer, meer! Ik vraag nooit meer aan kinderen wat ze moeten met al die kastanjes. De tijd dat de rijkdom voor het oprapen ligt, duurt maar kort.

Vrijheid

2009-09-17T02:05:00.000-07:00

Toch mooi dat Wilders nu dan eindelijk aandacht vraagt voor het milieuprobleem. Want het gaat slecht met het milieu, dat weet iedereen. Een ingewikkeld probleem is het, dat vraagt om zorgvuldige analyse en een drastische aanpak. Even voor de duidelijkheid, we hebben het hier niet over zielige ijsbeertjes die geen ijsschotsen meer hebben, CO2 of roestige vaten met kernafval. Nee, het gaat om het “schoonmaken van onze straten”. Hondenpoep en peuken, dat gaat nog. Maar wat Geert allemaal wel niet voor viezigheid ziet op straat: “mannen in rare lange witte jurken”, baarden, boerka’s maar vooral hoofddoekjes! Hoofddoekjes! Daar wordt in het Kyoto-protocol met geen woord over gerept! Terwijl dit gigantische milieuprobleem zo eenvoudig is aan te pakken. Als je zo nodig met zo’n raar doekje wilt lopen, betaal je duizend Euro per jaar. Om belastingontduiking te voorkomen, is het raadzaam de hoofddoekdrager te voorzien van een merkteken, dat voorkomt misverstanden bij een eventuele controle van de milieupolitie. Maar goed, dat zijn details.

Nou weet Geert ook heus wel dat de klimaatverandering niet geheel te wijten is aan de hoofddoekjes, maar het staat zo rommelig, zo on-Nederlands. Daarom, zegt Geert: “laten we onze straten gaan terugveroveren, en zorgen dat Nederland er weer gaat uitzien als Nederland”. Hoe zag dat er ook alweer uit, Nederland? Nou gewoon, gezellig met van die leuke Arische Hollandse jongens en meiden met blonde lokken. Tuintjes netjes aangeharkt, van die ganzen voor het raam, tulpen, molens, bollenvelden, hier en daar een kerkje en overal onze nationale driekleur, fier wapperend in de wind. En als je het anders wilt, dan is er nog genoeg woestijn over in de wereld om daar je eigen heilstaatje te stichten. Ja, vrijheid is iets moois, dat moeten we koesteren.

De relatieperikelen van Oma en Gijs

2009-08-20T07:44:00.000-07:00

Elke week lees ik de Donald Duck. Noem het infantiel maar ik heb kinderen, dus een goed excuus. Hoewel ik de Donald Duck heus geen literaire kwaliteiten wil toedichten, zit er soms een juweeltje tussen de belevenissen van de familie Duck. Een verhaal dat je bijblijft. Deze keer werd ons een boeiende inkijk gegeven in de relatie tussen Oma Duck en haar immer lanterfantende knecht Gijs.

Aan het begin zien we Oma Duck het dak repareren terwijl Gijs een beetje met een glaasje limonade zit te chillen op de veranda. Schaamteloos informeert hij wanneer Oma nou eens ijsblokjes voor hem gaat halen. Niets nieuws, want al sinds eendenheugenis doet Oma al het werk terwijl Gijs de lapzwans uithangt. Toch wordt Oma zich ineens bewust van het belachelijke van de situatie wanneer Dagobert en Katrien haar daarmee confronteren. Zij moedigen haar aan strenger te zijn en de knecht tot werken aan te zetten. Oma gaat met Gijs praten, maar dat loopt uit op mot en flink ook. Het feestje is verpest en Gijs vertrekt beledigd. Gijs vindt werk als seizoensarbeider en nu komt ineens een onvermoede kant van hem naar boven: hij ontpopt zich tot een noeste werker en wordt geroemd om zijn werklust. Gijs heeft wat te bewijzen naar zichzelf. Je zou denken dat voor Oma weinig veranderde, maar niets is minder waar. Oma heeft geen zin meer om te werken. Ze mist Gijs intens en wordt depressief. De boerderij verwildert totaal terwijl Oma moedeloos toekijkt. Nu blijkt ineens dat Gijs haar leven zin gaf (ik psychologiseer een beetje hé, zo stond het niet in de DD). Zij heeft nu niemand meer om voor te zorgen. Hoewel Gijs het aanvankelijk prima naar zijn zin heeft, breekt een pijnlijk moment aan als het oogstseizoen afloopt. Alle andere arbeiders verheugen zich op hun terugkeer naar huis, waar hun vrouwen en kinderen op hun wachten. Dan dringt tot Gijs door dat hij geen huis meer heeft, zijn huis was op de boerderij bij Oma waar het altijd geurt naar Oma's befaamde appeltaart. Welnu, je voelt hem al aankomen. Gijs besluit terug te gaan naar de Boerderij van Oma en besluit zijn leven te beteren. Voortaan zal hij zijn best doen. Maar Oma wil daar niets van weten, zij wil dat alles weer wordt zoals het was. Ze wil gewoon de Gijs terug zoals ze hem kende.

Overbodig om verder te wijzen op hoe ook in het echte leven binnen relaties zulke patronen in stand worden gehouden en hoe mensen pas kunnen beseffen wat ze hebben als ze het kwijt zijn. Genoeg amateurpsychologie. Maar als ik een Franse filmregisseur was, of een romanschrijver zou ik dit concept misschien wel plagiëren om er een grotemensenverhaal van te maken (met een droeviger einde natuurlijk). Maar daar ben ik dan weer te lui voor.

Het gevaar Obama

2009-07-25T04:14:00.000-07:00

De beroepscomplotdenker David Icke doet weer van zich horen. Op Dutchskeptic publiceerde ik een stukje over zijn nieuwste kletsverhaal: Obama is uit op wereldheerschappij, en manipuleert ons met listige psychologische technieken om ons als willoze schaapjes in de val te laten lopen.

Applaus voor de minister

2009-07-06T05:19:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag organiseerde Maxime Verhagen een tweet-up op het ministerie van buitenlandse zaken. Voor alle duidelijkheid: een tweet-up is een ‘live’ bijeenkomst van Twittergebruikers (Tweeps). Ik was één van de honderd gelukkigen die mochten komen. Het was supergezellig en vol met leuke mensen. Het feestje ging nog even door op het terras van de Haagse kroeg ‘De eeuwige jachtvelden’. De bijeenkomst haalde de media, zoals nu.nl en er werden verschillende filmpjes en foto’s op het internet gezet. Zie onder andere de websites van Slijterijmeisje, @ikbendAF of Zorg 2.0.

De minister oogstte veel lof. Politieke opvattingen speelden daarbij geen rol, vooral het rechtstreekse contact dat hij zoekt met burgers maakt dat hij sympathie heeft gewonnen bij veel mensen, zowel linkse als rechtse. Verhagen, die eerder uit de ministerraad was weggelopen om ons te ontmoeten, hield een informeel verhaal met humor en flair, bedankte wat mensen en hief met ons het glas. Aan het einde van zijn praatje applaudisseerden we en terwijl ik klapte, dacht ik ineens terug aan die enige andere keer dat ik ooit geklapt heb voor een CDA-minister.

Ik moet iets van 7 of 8 jaar geweest zijn. Ik stond met mijn vader op een overvol marktplein van ons provinciestadje. Er kwam een grote auto aanrijden en daaruit stapte een belangrijk ogende heer, gekomen om ons toe te spreken. Hij kreeg applaus en ik klapte spontaan mee. Dat duurde niet lang, want mijn vader pakte snel mijn hand en siste me toe dat ik niet mocht klappen. De man, zo begreep ik later, was Dries van Agt.

Hoewel ik aanvankelijk geen idee had wat ik die dag verkeerd deed, werd me dat al vrij snel duidelijk. Mijn vaders visie op de politiek was helder: de meeste politici waren slecht en rechts. Die harteloze types hadden als voornaamste doel in hun leven de gewone man uit te buiten en kapot te maken. Deze lieden verenigden zich vooral in partijen als CDA en VVD, maar eigenlijk waren bijna alle partijen zo. Daarnaast waren er enkele politici die het goed voor hadden met de wereld. Die hadden vaak een baard, plakten vaak posters tegen van alles en nog wat en opereerden in kleine partijtjes die later opgingen in Groen Links.

Ik ben nu wat ouder en misschien wijzer. Ik stem ook links van het midden, maar geloof niet zo in ideologische scherpslijperij. Ik denk ook dat er veel goedbedoelende, eerlijke mensen zijn die andere opvattingen hebben dan ik. Toch heeft het lang geduurd voordat ik zelf los kwam van het rigide denken in ‘good guys’ en ‘bad guys’. Ik waardeer de manier waarop Verhagen communiceert met burgers en via Twitter een goed beeld geeft van wat een minister van buitenlandse zaken zoal doet. Dat verdient een applaus. Deze keer had ik dan ook geen spijt dat ik meeklapte, maar wel voelde ik heel even de hand van mijn vader.

Foto: Daphne Horn

k(r)omkommertijd

2009-06-29T05:34:00.000-07:00

Eindelijk echt komkommernieuws in de komkommertijd! Kromme komkommers zijn vanaf 1 juli officieel legaal. De eurocommissaris van landbouw heeft in haar wijsheid besloten allerlei bizarre marktstandaarden voor de vorm en grootte van groenten en fruit af te schaffen. Waarom het nu precies zo was dat consumenten tot voor kort niet zelf mochten bepalen of ze een kromme of een rechte komkommer wilden, begrijpen alleen een handje vol ambtenaren die daar heel druk mee zijn geweest. Het is mooi dat we van deze bepaling af zijn, want ik heb het altijd wat fascistisch gevonden. Alsof een kromme komkommer niet net zoveel rechten heeft als zo’n omhooggevallen komkommer met de perfecte maatjes!

Maar veel belangrijker nog: afwijkende groente en fruit is eigenlijk veel lekkerder. Het zijn gewassen met karakter, die lekker hun eigen gang gaan. Toen ik vijftien was, plukte is aardbeien. En iedereen die aardbeien heeft geplukt weet het: de misvormde (‘kromme’ zeggen ze in de Betuwe) zijn het lekkerst. En zo is het ook met komkommers. Hoe ik dat weet? Nou, vertel het niet verder, maar bij ons op de hoek zit een Turkse winkel die al lang van die illegale ‘kromkommers’ verkocht. Op de foto zie je er twee op mijn tuintafel liggen: komkommers die maling hebben aan Europese richtlijnen. Ik hoefde heus niet op een afgelegen industrieterrein af te spreken met een koerier op een scooter, ze lagen gewoon open en bloot in de winkel. En geloof me: ze waren veel lekkerder dan die brave kaarsrechte dingen.

Ruim baan voor non-conformistische gewassen! De komkommertijd is nu pas echt aangebroken!

Moeilijke taal

2009-06-24T05:39:00.000-07:00

Een belangrijke meneer op de televisie zegt:

“Omdat de betrokkenen de intentie hebben gehad te handelen ter bescherming van de belangen van de Staat en zijn ministers, diskwalificeer ik het handelen niet in termen van integriteit. Dat laat echter onverlet dat de gang van zaken onzorgvuldig, onjuist en onvolledig is gebleken”.

“Wat een moeilijke woorden allemaal zeg, wat bedoelt die meneer eigenlijk Jip?” “Volgens mij bedoelt hij: ‘mijn ambtenaren hebben het verkeerd gedaan en waren slordig, maar ze bedoelden het goed’”.

“O, zeg dat dan…”
“Ja Janneke, hoe moeilijker grote mensen het vinden om iets uit te leggen, hoe gekker ze gaan praten.”

Toeval?

2009-06-18T04:06:00.000-07:00

Gisteren gebeurde er iets heel frappants. Ik ging nog even vlak voor sluitingstijd naar de supermarkt. In de rij voor de kassa dwaalden mijn gedachten even af. Ik dacht aan dat ik over een tijdje zal gaan verhuizen en aan de borrel waar ik laatst was met mijn toekomstige buren. En ik moest ineens denken aan die vrouw met het rode haar, want zij was één van de eersten die het huis opgeleverd kregen. En wie stapte daar juist naar binnen toen ik me met mijn boodschappen richting uitgang begaf? Juist, de roodharige dame! “Toeval? Wij hadden vroeger een hond thuis, die had toevallen!”, dat zou Jules Deelder zeggen.

Vrijwel iedereen heeft wel eens iets vergelijkbaars meegemaakt; net als je aan iemand denkt, kom je die persoon tegen. Als het de buurvrouw of je collega van twee deuren verder betreft, zal vrijwel niemand dat ervaren als uitzonderlijk, maar het is gek om te merken dat wanneer de toevalligheid minder voor de hand ligt, er heel even een schokje door je heen gaat, alsof er een hogere macht of een zesde zintuig in het spel is. Een gek gevoel, maar als je er uit de losse pols wat kansrekening op los laat, realiseer je je al snel dat het pas echt frappant zou zijn, als zo’n gebeurtenis zich nooit zou voordoen. Dat deed ik op de fiets naar huis.

Aan sommige mensen denk ik vaker dan aan andere, maar ik schat het gemiddelde aantal keren dat ik aan ‘iemand’ denk op ongeveer zes per uur. Die schatting is conservatief, maar dan zitten we aan de veilige kant. Laten we dan zeggen dat ik gemiddeld zo’n uur of drie per dag (in weekends meer dan doordeweeks) de kans loop om onverwacht mensen tegen het lijf te lopen. Wanneer de ontmoeting plaatsvindt binnen vijf minuten nadat ik aan die persoon dacht, ervaar ik dat nog als frappant. In de stedelijke omgeving waarin ik me doorgaans beweeg, schat ik dat in die drie uren dat ik me tussen het volk begeef minstens (uiterst conservatief geschat) twintig mensen per vijf minuten zie. De populatie van potentieel frappante gebeurtenissen is per week dan bij benadering:
3 (uren)*6 (gedachten) * 20 (waargenomen mensen) = 360 potentieel frappante ontmoetingen. Op maandbasis is dat ongeveer 30 * 360 = 10.800!

De daadwerkelijke kans om een bepaalde persoon, op een bepaalde plek te ontmoeten varieert natuurlijk sterk per persoon, maar duidelijk is dat die kans voor veel mensen toch echt meer is dan één op 10.000. Met wat slagen om de arm kunnen we dus veilig stellen dat iemand die verbaasd is over een dergelijke frappante samenloop van omstandigheden, is als een Lingo-fetisjist die de hele dag graait in een bak met een paar duizend balletjes en bij de twintigduizendste keer grabbelen verbijsterd is dat hij één van de vijf groene te pakken heeft. Dat kan geen toeval zijn!

Foto: Brokenarts

Dutchskeptic

2009-06-10T10:35:00.000-07:00

Vandaag heb ik als blogger voor het eerst een stap buiten de deur gedaan. Op Dutchskeptic een verhaal over een zaak waar ik echt boos om kan worden. Nieuwsgierig? Kijk op Dutchskeptic.

Vette troep

2009-05-31T08:07:00.000-07:00

Het was zo’n echt Utrechts genietmoment. Zaterdagmiddag, stralend weer en we zaten op een bankje aan de Oudegracht broodjes Mario te eten, op de brug waar de hele middag een Italiaan met manden vol broodjes overheen loopt. Een tafereel dat de meeste mensen in Utrecht wel kennen. Het weer was loom en iedereen was relaxed. Onder ons door voeren plezierbootjes en jongens met kano’s.

Een vrouw installeerde zich naast mijn dochter. Na enige tijd volgde haar man. In zijn handen twee broodjes, van Mario natuurlijk. Het broodje bleek echter niet aan haar verwachtingen te voldoen. “Godverdomme man! Wat zit daar voor vette troep op! Spek! Kun je dan nooit iets goed doen, zak!” En zo raasde ze nog even door. Wat mij pas echt trof, was de gelaten reactie van de man; niet verbaasd, niet verontwaardigd. Uit alles sprak dat dit voor hun een gebruikelijke manier van praten was geworden. Zo gaat dat dag in, dag uit. Zij bitter en venijnig, hij gelaten. Zwijgend aten ze, hij staand, zij zittend. Zo langs het water, met al die vrolijk shoppende, lachende en ijsjeslikkende mensen om hen heen. En ik dacht: er is ooit een tijd geweest dat ze dat broodje met een glimlach zou hebben opgegeten. Ook al lust ze geen spek.

Ooit zijn ze verliefd geweest.

Zwemles

2009-05-17T12:17:00.001-07:00

Ik kreeg voor het eerst zwemles in het begin van de jaren ’80. Een natuurtalent was ik niet, maar het kan ook hebben gelegen aan het type badmeesters in die tijd. Onze badmeester zwom zelf nooit. Hij kloste rond op een soort leren klompen en had nog een didactische cursus gevolgd bij de Gestapo. Vanaf de kant schreeuwde hij ons met bulderende stem orders toe: ONDER WATER ! HOOFD NAAR ACHTEREN! VISSESTAART! Dat was toen nog zonder tussen-n. Bij mij werkte die manier niet, het schoot gewoon niet op. Pas later, toen ik op laat ik maar zeggen ‘particuliere’ zwemles ging, haalde ik mijn zwemdiploma binnen de kortste keren. Ergens vlak voor mijn propedeuse of zo.

Tegenwoordig maak ik iedere zaterdag het ritje naar het zwembad om mijn oudste dochter naar zwemles te brengen. Toen ik voor het eerst naar de ‘kijkles’ ging (blauwe slofjes aan), was ik aangenaam verrast. De badmeester bleek een vriendelijke, zachtaardige man die zelf altijd mee zwemt. Hij instrueerde de kinderen rustig en heel duidelijk. Na enige tijd kreeg mijn dochter ook schoolzwemmen in een ander zwembad. Ik ben een paar keer meegegaan als ‘zwemouder’ en ook daar niets dan lieve badmeesters en –juffen. Nee, als het al waar zou zijn dat de samenleving verhardt, dan zeker niet in het zwembad.

Hoewel er weliswaar geen bullebakken meer rondlopen die doen alsof ze een commando-eenheid aan moeten sturen, wantrouwde ik het zwembedrijf toch lange tijd. Waarom? Als ouder betaal je je scheel aan zwemlessen en dat moet je doen totdat het een diploma oplevert. Je bent dus overgeleverd aan de badmeester en als je kwaaddenkend bent, kun je stellen dat het voor het zwembad loont het proces een beetje te vertragen. Nu is lessen in twee zwembaden tegelijk een aardig testcase. Als het kind in het ene zwembad veel eerder ‘afzwemklaar’ zou worden verklaard dan in het andere, kon dat twee dingen betekenen. Óf er is iets mis met de interbeoordelaarsbetrouwbaarheid van badmeesters of we zouden nog niet genoeg geld in het laatje hebben gebracht.

Ik bleek te kwaaddenkend: donderdag hoorde mijn dochter in het ene zwembad dat ze mag afzwemmen, zaterdag kregen we hetzelfde te horen in het andere zwembad. De badmeester had een heel schema waarin alle vereiste vaardigheden keurig waren afgekruist. Eindelijk afzwemmen! Dan alleen nog even B er achteraan en dan zijn we verlost van de wekelijkse tocht naar het zwembad om daar op zaterdag voor 9.00 uur (!) mijn kind af te leveren. Omwille van de efficiëntie heb ik mijn dochter aangeraden gewoon twee keer af te zwemmen, dan kan ze één diploma aan haar jongere zusje geven, zijn we daar ook meteen klaar mee.

Open mind

2009-05-10T13:05:00.000-07:00

Afgelopen week woonde ik een lezing bij van Massimo Polidoro, georganiseerd door stichting Skepsis. Polidoro is een sceptische onderzoeker, hoogleraar psychologie en bovendien een verdienstelijk goochelaar. Hij is een aantal jaren in de leer geweest bij James Randi, eveneens goochelaar en ’s werelds bekendste onderzoeker van zogenaamd paranormale verschijnselen.

Net als Randi onderzoekt Polidoro allerhande mysteries en mensen met ‘bijzondere gaven’. Dit varieert van paragnosten, figuren die lepels buigen of dingen zogenaamd kunnen laten bewegen met gedachtenkracht tot de bekende huilende Mariabeelden, graancirkels, enz. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft er onderzoek naar gedaan. Mooi aan Polidoro is dat hij niet zomaar een sceptische ‘ontmaskeraar’ is. Hij heeft een oprechte fascinatie voor mysteries en is geboeid door de werking van de menselijke geest. Hoewel veel mensen graag geloven in het bovennatuurlijke, blijkt vaak dat de rationele verklaring voor een schijnbaar onverklaarbare zaak minstens zo intrigerend is als het mysterie zelf. Één van de beste voorbeelden is de zaak van de karatemeester die mensen kan vloeren met mentale kracht. Zonder fysieke aanraking dus. Polidoro nam een collega-scepticus mee die als potentieel slachtoffer zou fungeren. Zie dit filmpje:

Verbijsterend is dat de mensen die wel vallen, zeer waarschijnlijk geen acteurs zijn die het spelletje bewust meespelen. Zij zijn onder de indruk van de karatemeester en de kracht van de suggestie is zo sterk dat mensen daadwerkelijk ervaren wat ze verwachten te ervaren: ze gaan neer. Dit geeft een bijzondere demonstratie van waar de menselijke geest toe in staat is: men kan zich zelf vloeren door suggestie. Het hilarische verhaal van de karateleraar achteraf doet vermoeden dat deze man dit ook weet.

Tijdens de lezing gaf Polidoro tal van demonstraties, bijvoorbeeld van lepels buigen. Zelfs in dit sceptische publiek zat naast me een man die bijna van zijn stoel viel toen hij een lepel in de handen van Polidoro in twee stukken zag breken. Interessant was dat Polidoro een onderscheid maakte tussen zogenaamd ‘paranormalen’ die werkelijk overtuigd zijn van hun eigen krachten en de mensen die bewust de boel voor de gek houden om er munt uit te slaan. Veel oprechte mensen wenden zich zelf tot Polidoro of Randi om hun bijzondere geval voor te leggen. Een voorbeeld daarvan was de vrouw die rauwe spiegeleieren ‘instraalde’. Het ei was na enkele dagen ‘gemummificeerd’ en ging dus niet stinken of rotten. Een eenvoudig onderzoekje wees uit dat dit een volstrekt normaal proces is, dat doen eieren nu eenmaal. Maar ja, wie weet dat? Onder de tweede categorie, de leugenachtige types, valt bijvoorbeeld Uri Geller. Alle trucs van Geller zijn al talloze keren nagedaan door goochelaars, maar om de een of andere reden blijven sommige mensen in hem geloven. Maar waarom? Zijn de prestaties van eerlijke goochelaars als Hans Klok of Hans Kazan niet even verbluffend?

Ondanks de onwaarschijnlijk lange reeks van rare gevallen die Polidoro rationeel heeft weten te verklaren en de oplichters die Randi en hij hebben ontmaskerd, heeft hij nog steeds een integere, wetenschappelijke benadering en komt hij beslist niet cynisch over. Hij houdt zelfs een kleine mogelijkheid open dat hij ooit op iets zal stuiten wat misschien wel echt onverklaarbaar is. In de tientallen jaren dat mensen als hij en Randi dit soort 'wonderen' onderzoeken is dat echter nog nooit gebeurd. De slotconconclusie van Polidoro is er één om te onthouden: “it’s good to keep an open mind, but not so open that your brains fall out.” Een mooie gedachte aan de vooravond van het proces tegen Jomanda.

Foto: www.massimopolidoro.com

Je zult maar blond zijn

2009-05-08T00:06:00.000-07:00

Stel, je bent een vrouw vandaag de dag. Dan heb je toch een boel aan je hoofd in deze tijden van crisis. Qua haarkleur bedoel ik.

19 maart verscheen het bericht dat maar liefst 30% van de Britse blondines het haar verft. Dat doen ze omdat ze serieuzer genomen willen op hun werk. Want een blonde vrouw, laten we wel wezen, die kun je toch niet serieus nemen. Althans, volgens hetzelfde bericht vindt 62% van de mensen dat vrouwen met donker haar er professioneler uitzien. Nu is haarkleur bij vrouwen volgens mij altijd aan mode onderhevig, maar in deze tijd wordt de oorzaak van al dat haren verven natuurlijk gezocht in het “huidig economisch klimaat”. “Ze hopen zelfs dat een bruin kapsel ervoor zorgt dat ze tijdens de economische crisis hun baan behouden”. Het tijdschrift Goed Gevoel, waaruit het bericht afkomstig is, citeert een onderzoeker van een onbekend onderzoeksinstituut. Toch leek er wel wat in te zitten, want op 11 april las ik in het Volkskrant Magazine dat Michelle Obama hét nieuwe stijlicoon is. Michelle stond op de cover van de Vogue en het schijnt dat binnen de kortste keren alle glossy’s werden gesierd door zwarte modellen.

Had je als mode- en carrièrebewust blondje net je haar van een kleurspoelinkje voorzien, dan stond je toch raar te kijken van het laatste nieuws op lifestyle-gebied: “Blond haar scoort tijdens recessie”. Wat blijkt? Blond is ineens helemaal hot. De grote modemerken, de glossy’s, ze zijn alleen nog maar geïnteresseerd in blondines. De donkerharige modellen schijnen ineens werkloos thuis te zitten. Sterker: “De eerste twaalf advertentiecampagnes in de Amerikaanse Vogue tonen enkel en alleen blonde modellen met blauwe ogen”. Hoe dat komt? Tsja, het huidig economische klimaat hé! Het is crisis! En dan komt blond vanzelf in. Maar er komt ook nog behoorlijk wat psychologie bij kijken, ik citeer: “mensen associëren blond haar met eigenschappen als eerlijkheid en vertrouwen”.

Toch een geruststellende gedachte dat al die blonde vrouwen die zijn ontslagen in het bedrijfsleven nu als covermodel aan de slag kunnen. Hoewel ik durf te wedden dat op de volgende Vogue weer een brunette staat. Want trends in haarkleur zijn kennelijk net zo gevoelig voor fluctuaties als aandelenkoersen.

Foto: Mike Baird

sokkendief

2009-05-05T07:09:00.000-07:00

In Engeland is een kat die stelselmatig sokken steelt. Henry heet hij, en hij heeft al 57 sokken gejat van mensen in de buurt. De baasjes van Henry hebben hun buurtgenoten met flyers opgeroepen verdwenen sokken te melden. Dat was te lezen op de site van de BBC.

Het is een grappig en schijnbaar onbelangrijk berichtje, maar bij mij viel ineens alles op zijn plek. Ik word namelijk al jaren geteisterd door een mysterieuze sokkendief. Ik stop een paar sokken in de wasmachine, ik was ze, en ergens op de weg tussen wasmachine en kledingkast verdwijnt er één. Dat gaat al jaren zo. De overblijvende, eenzame, sokken belanden allemaal bij elkaar in een mand omdat ik nog steeds hoop dat als ik dat consequent doe, er uiteindelijk weer paren herenigd worden. Dat gebeurt zelden. Soms koop ik tien paar dezelfde sokken, dan maakt het niet zoveel uit omdat de sokken inwisselbaar zijn. Maar met kindersokken werkt dat toch anders. Ik bedoel, wie koop er nou tien paar Megamindy-sokken? Natuurlijk zoek ik de oorzaak van dit probleem geheel buiten mij zelf. En daarom heeft de Engelse sokkenkleptokat Henry me zo aan het denken gezet.

Want is dit wel een incident? Handelt Henry alleen? Of maakt hij deel uit van een wereldwijd vertakt netwerk? Een netwerk dat structureel hardwerkende burgers hun sokken afpakt. Een verontrustend idee. Want wie heeft er eigenlijk belang bij al die verdwijnende sokken? China! China produceert 90% van alle sokken in de wereld. Dat heb ik zelf op de televisie gezien: een hele Chinese industriestad vol met sokkenfabrieken. Lange rijen Chinese vrouwen die 14 uur per dag sokken maken. De sokken zijn niet aan te slepen. En wat is de laatste jaren de sterkst groeiende economische grootmacht in de wereld? Dat bedoel ik maar. Ik wil geen onderbuikgevoelens voeden, maar er moet op zijn minst een onderzoek komen. Door het parlement, door de AIVD, door de CIA, het maakt mij niet uit. De onderste sok moet boven, ik wil mijn sokken terug!

Foto: BBC

Als er haar op zit

2009-04-29T10:46:00.000-07:00

Onlangs luisterde ik op een congres naar Midas dekkers. Één van de weinige zinnen die bij mij bleef hangen was: “als er haar op zit, dan is het een zoogdier”. Zulke kennis, daar heb je nou wat aan tijdens de gesprekken ’s avonds aan de eettafel. Ik heb namelijk kinderen in de basisschoolleeftijd, dus regelmatig terugkerende onderwerpen van gesprek zijn de oerknal, vulkanen, smeltende poolkappen en alles wat leeft, groeit en bloeit.

Die avond kwam het gesprek op het verschil tussen verschillende soorten dieren. Kenmerkend voor zoogdieren is dat ze hun jongen zogen. Maar daar zijn ze niet de hele dag mee bezig, en ook niet altijd op het moment dat je ze wilt determineren. En toen zei ik dus: “als er haar op zit, dan is het een zoogdier”. Mijn vrouw probeerde de stelling te ontkrachten: “en een kokosnoot dan, daar zit toch ook haar op? En dat is geen zoogdier! Ha!” Voordat ik de kans kreeg om de kritiek te pareren met een andere bijdehante opmerking kwam de redding van mijn dochter: “nou, ze geven anders wel melk!”

Foto: food-info.net

Pop-art in Lombok

2009-04-27T06:22:00.000-07:00

Één van de mooiste stukjes van Utrecht is de Kanaalstraat in de wijk Lombok. Hier zie je het multiculturele stadsleven in optima forma. Tientallen nationaliteiten brengen hier hun waar aan de man. Het straatbeeld wordt bepaald door groente- en fruitwinkels die door Turken worden gerund. Vroeg in de morgen zie je ze sjouwen met kisten, zakken en dozen. Op het punt waar een stuk of vijf groentewinkels op een kluitje zitten, is een groenteman die altijd een zak uien gebruikt om de deur van zijn opslag open te houden. Iedere ochtend ligt die zak er weer. Steeds een andere, hoop ik. Zijn overbuurman heeft ook zo’n opslagloods met grote zware deuren. En iedere dag, als hij die loods uitloopt met een doos bananen neemt hij een stickertje van een tros en plakt die op zijn deur. Of misschien doen zijn kinderen dat wel. Pop-art is het, die past bij de Kanaalstraat. Chaos maar ook regelmaat: hier wordt iedere dag gesjouwd met bananen, uitrit vrijhouden dus.

Geen woord te veel

2009-04-23T05:00:00.000-07:00

Martin Bril liet zien dat stukjes schrijven een echte kunst is. Dat columns meer kunnen zijn dan een sarcastisch commentaar op televisieprogramma’s en politiek. Bril was een taalkunstenaar, die in enkele rake pennenstreken een gevoel kon overbrengen. Geen woord te veel. Gisterenavond hoorde ik dat Remco Campert een stukje zou schrijven over Bril. Dat leek me zo verdomd moeilijk, wat schrijf je dan? Helemaal volgens het less is more principe zeg ik er niets meer over. Wat is er nog toe te voegen na het prachtige stukje van Campert en de troostrijke woorden van Fokke en Sukke en Dominee Gremdaat?

Remco Campert
Fokke en Sukke

Dominee Gremdaat, een schrijnende voorpagina
Boosheid (het laatste stukje van Martin Bril)

Foto: www.martinbril.nl

Grote voet

2009-04-22T12:30:00.000-07:00

Het is Earth Day vandaag. Lief zijn voor de aarde dus. Op dagvandeaarde.nl wordt deze dag omschreven als “Een dag van bewustwording dat wij kunnen leven en genieten dankzij alles wat de aarde ons als moeder natuur biedt”. De meeste mensen zullen waarschijnlijk op deze dag geattendeerd zijn door de fraaie Doodle van Google. Nu is het tegenwoordig elke dag wel de dag van iets, maar de aarde, ja daar mag je best even bij stilstaan.

Een goed moment dus om je mondiale voetafdruk te bepalen. Je mondiale voetafdruk drukt in hectaren uit hoe groot stuk van Moeder Aarde je ongeveer opsoupeert met jouw levensstijl. Daarin wordt dus ook meegerekend, de ruimte die nodig is om de soja te verbouwen voor de koeien die je op eet, de bomen te planten om je CO² uitstoot te compenseren enz. Op internet zijn verschillende sites waar je je eigen voetafdruk kan berekenen. De mooiste en minst wollige die ik heb ontdekt is die van het WNF. De kans ik vrij groot dat je aan het einde van de test geconfronteerd wordt met een mededeling in de geest van ‘als iedereen zo zou leven als u, dan hebben we 2,3 aardbollen nodig’. Een goede manier om je weer eens even schuldig te voelen. Per persoon is er ongeveer 2,1 hectare aarde beschikbaar, de gemiddelde Nederlander verbruikt 4,4 hectare. En de gemiddelde Amerikaan zit zelfs op 9,4 hectare! Nu klinkt dat allemaal rampzalig, en dat is het ook, maar daar staat tegenover dat er een heleboel mensen met hele kleine voetstapjes zijn. De gemiddelde Afrikaan neemt 1,1 hectare voor zijn rekening en in India is dat slechts 0,8. Een Nederlander verbruikt dus net zo veel als vijf-en-een-halve bewoner van India! De totale hoeveelheid hulpbronnen is beperkt, dus dankzij de Indiërs en de Afrikanen kunnen we hier lekker roken onder de terrasverwarming, autorijden en zo nu en dan een vliegreisje maken (naar India of zo). We zijn parasieten!

Ja maar, ja maar… wij doen toch allerlei goede dingen terug voor die landen? Klopt, Nederland besteedt 0,8% van het BBP aan ontwikkelingshulp. Dat is vier miljard (bron ministerie van buitenlandse zaken). Sommige rechtse politici en heel veel ‘hardwerkende burgers’ vinden dat veel te veel. Maar het is dus, zelfs in tijden van crisis, peanuts. Het hele Joint Strike Fighter project kost ongeveer 5,7 miljard. Maar met die dingen kun je dan wel weer heel hard vliegen.

Foto: GroenLinks

Creatief jutterswerk

2009-04-14T12:02:00.000-07:00

Is het kunst? Is het gewoon grappig? Dit paasweekend brachten we door in IJmuiden aan Zee. Al slenterend door de duinen kwam ik dit kleurrijke hek tegen. Wie wel eens goed oplet op het strand, herkent de rafelige stukjes touw die je daar vaak ziet liggen. Stukjes van visnetten. De touwtjes vallen op door de markante, heldere kleuren. Iemand (of misschien meer mensen) heeft de moeite genomen om iets dat eigenlijk vervuiling is, te gebruiken om er een verrassend kunstwerkje van te maken. Niet gesubsidieerd, niet in een museum, zonder titel, zonder pretenties en daarom zo mooi.

Koffieshopmeneer

2009-04-09T12:25:00.000-07:00

Ik woon op een steenworpafstand van een koffieshop. Toen ie er net kwam, die koffieshop, wist ik ineens dat ik echt ouder, zo niet burgerlijker, was geworden. Er was namelijk ooit een tijd dat het me een ideale voorziening in de buurt leek. Maar nu het eenmaal zover was, keek ik er enigszins met argusogen naar. Als dat maar geen gedoe geeft.

Maar eerlijk is eerlijk, het valt mee en dat is vooral te danken aan de koffieshopmeneer. De koffieshopmeneer houdt de hele dag de wacht buiten op de stoep. Hij maakt een praatje met alle buurtbewoners, hij veegt de stoepjes schoon in een ruime straal rond de shop. Hij stuurt foutparkeerders weg en zorgt dat de buurt vrij blijft van rondhangende, blowende jochies. Dat lukt vrij goed, want hij geniet enig respect binnen die kringen. Volgens mijn dochter lijkt de koffieshopmeneer op Ali B. Er zijn inderdaad wat gelijkenissen: beiden zijn van Marokkaanse afkomst en hebben een voorkeur voor baseballpetjes.

Behalve dat onze koffieshopmeneer de orde handhaaft, is hij een groot kindervriend. Mijn dochters vinden het dan ook een toffe peer, niet op de laatste plaats omdat hij af en toe zakjes chips en lollies uitdeelt. Je begrijpt, onze eigen Ali B heeft het helemaal gemaakt bij ze. Gisteren was de beste man weer in royale bui en drukte hij beide dames een lolly in de hand. En ineens moest ik denken aan dat ik weleens had gelezen dat als kinderen al op heel jonge leeftijd positieve associaties met een merknaam of bedrijf hebben, die vaak in het latere leven in stand blijven. Welnu, we hebben hier een snoepjesuitdelende guardian angel die het gezicht is van een koffieshop! Een man bij wie Ronald McDonald verbleekt! Ik dacht ineens aan Pavlov (koffieshop = snoepje). De ‘stepping stone’ theorie! Het begint met lollies, en voor je het weet…

Allemaal onzin natuurlijk. Onze Ali B doet gewoon zijn best om de buurt te vriend te houden, daar zitten geen snode marketingstrategieën achter. Maar misschien is het toch ook weer niet zo heel erg dat we ruim voordat de pubertijd hier aanbreekt zijn verhuisd.

Zo makkelijk is het

2009-04-05T13:30:00.000-07:00

Mijn oudste dochter (7) heeft soms zulke treffende uitspraken, dat ze me echt aan het denken zetten. Op een dag oefende ik met haar om te fietsen in het verkeer. Het eerste stuk ging over een ongelijkmatig klinkerweggetje vol boomwortels, een aardige beproeving dus. Daarna kwamen we op een keurig geasfalteerd fietspad. Ik zei: “ dit is wel een stuk gemakkelijker fietsen hé?” “Nee” zei ze, “eigenlijk vind ik het gemakkelijker fietsen op een hobbelige weg, dan wordt het niet zo snel saai”. Die uitspraak was een mooie metafoor voor het leven en ook een illustratie voor hoe zij in het leven staat.

Dit weekend stapten wij uit de trein en vroeg mijn jongste dochter (4) waarom eigenlijk altijd eerst de mensen in de trein moeten uitstappen voordat de mensen op het perron mogen instappen. Die regel vinden wij erg belangrijk. Mijn vrouw en ik dachten nog even na maar de oudste had de uitleg al paraat: “stel je voor dat je een doos met speelgoed hebt, je wilt het oude speelgoed eruit halen en er nieuw speelgoed in doen. Dan ga je toch niet eerst je nieuwe speelgoed er in doen en dan het oude er tussen uit halen? Je maakt de doos eerst leeg en doet dan het nieuwe speelgoed er in”. Tsja, beter hadden we het niet uit kunnen leggen. Ze makkelijk is het dus mensen.

Ongeschikt

2009-03-31T04:53:00.000-07:00

Een venijnig virusje heeft me te pakken. Maar liefst acht dagen lang heb ik een snerpende hoofdpijn gehad en een vrijwel constante temperatuur van 38.5. Soms kan ziek zijn voordelen hebben. Als kind nam ik dan altijd de laatste vijf jaargangen Donald Duck weer eens door, terwijl anderen zich bezighielden met staartdelingen en werkwoordsvervoegingen. Dat was nu wel anders. De waas in mijn hoofd maakte dat ik het nauwelijks kon opbrengen om te lezen, televisie te kijken, blogjes schrijven of wat dan ook. Alleen zo af en toe even, onder invloed van Paracetamol. Over Paracetamol gesproken, wat ben ik blij dat dat is uitgevonden. Geef de uitvinder van dat spul een standbeeld! Wat je echter niet met Paracetamol kan bestrijden, is het vervreemdende, onthechte gevoel dat langzamerhand begint te ontstaan als je zo lang thuis bent. Zo los van werk en los van het normale, maatschappelijke leven. Ik kan niet wachten om weer met werken te beginnen, om weer door de stad te fietsen. Van een serieus isolement kan ik overigens niet spreken, want gelukkig woon ik niet alleen. Bovendien helpen sommige nieuwsberichten om mijn eigen kleine ellende te relativeren. Want, o wat een hel moet dat zijn voor die vrijwilligers die deelnemen aan de gesimuleerde marsmissie Mars-500. Ze zitten 105 dagen volledig afgesloten van de rest van de wereld in een nepruimteschip. Dat alles georganiseerd door Russisch Instituut voor Biomedische Problemen. Die naam beloofd al niet veel goeds. En dan schijnt een echte reis naar Mars zelfs 520 dagen te moeten duren!

Anyway, gisterenavond voelde ik ineens de mist in mijn hoofd optrekken en vandaag heb ik weer het gevoel enigszins terug op aarde te zijn. Het enige dat deze weken mij hebben opgeleverd is de zekerheid dat ik psychologisch ongeschikt ben voor een marsmissie.

Foto: Wikipedia

Onzin

2009-03-24T07:46:00.001-07:00

Er is de laatste jaren veel belangstelling voor zogenaamd bovennatuurlijke of anderszins irrationele verschijnselen: Char, Derek Ogilvie, “het zesde zintuig” enz. halen flinke kijkcijfers. Van Jomanda horen we wat minder de laatste tijd, maar veel alternatieve genezers doen nog altijd goede zaken. Daar tegenover staan de sceptici die het gebruik van het gezond verstand propageren. James Randi is daarvan ongetwijfeld de bekendste. Randi ontmaskerde onder andere Uri Geller en Char als oplichters. In Engeland is er Derren Brown, de man die alles kan wat Uri Geller kan, maar dan beter en zonder paranormale claims (kijk eens op youtube).

Gezien de groeiende populariteit van zogenaamd bovennatuurlijke zaken zou je bijna denken dat er een soort omgekeerde verlichting gaande is. Ik ben dan ook erg blij met het boek “wat een onzin!” van Herman de Regt en Hans Dooremalen. Hierin gaan zij in op een aantal bekende voorbeelden van onzin: het zogenaamde zesde zintuig van mediums, bijna-doodervaringen, homeopathie, intelligent design enz. Wat ik de charme vind van het boek is dat de auteurs duidelijk een missie hebben. Zij binden de strijd aan met irrationale bullshit en de mensen die deze onzin verkopen. Ik denk dat dit een strijd is die de moeite waard is om gestreden te worden.

De kans lijkt me klein dat De Regt en Dooremalen verstokte ‘gelovigen’ zullen overtuigen. Die mensen zullen het boek waarschijnlijk niet eens lezen. Mogelijk zullen ze wel relatief nuchtere mensen overtuigen die denken dat er ‘misschien wel meer tussen hemel en aarde is’. Interessanter is dat de auteurs de vraag aan de orde stellen: is het erg dat mensen geloven in onzin? Je mag toch geloven wat je wilt? Daar zit wat in, maar toch zijn er goede redenen voor een soort van ‘verlichtingsoffensief’. De onzinindustrie draait op volle toeren en veroorzaakt veel leed, of maakt daar op zijn minst misbruik van. Aan de diensten van paragnosten, mediums en alternatieve genezers hangen flinke prijskaartjes en hun klandizie bestaat veelal uit mensen die kwetsbaar, ziek of wanhopig zijn of mensen die een groot verlies hebben geleden. Kwakzalvers en zogenaamd paranormale types verdienen dus vaak een aardige boterham aan het leed van anderen door ze onzin te verkopen. De populariteit van televisieprogramma’s over dit soort zaken vormt een goede reclame voor deze business.

Het boek “Wat een onzin!” is echt een aanrader. Zeker als je nu nog wel eens geld uitgeeft aan homeopathische middeltjes, want dan is de prijs van het boek snel terugverdiend!

Steeds asocialer

2009-03-19T13:11:00.000-07:00

“Zonder dat we het door hebben, worden we steeds asocialer”. Althans, als we de nieuwe campagne van SIRE moeten geloven. Deze campagne is een prachtig voorbeeld van wat de Rotterdamse socioloog Willem Schinkel sociale hypochondrie zou noemen. De bewering dat iedereen als maar asocialer wordt, is ongefundeerd en voedt vooral cultuurpessimisme. Op de site van SIRE zijn nog meer zorgwekkende boodschappen te lezen: “Het lijkt wel alsof asociaal normaal is geworden. We doen er allemaal aan mee, ongeacht kleur, leeftijd, geslacht en sociale klasse”. Er wordt zelfs een sociaalwetenschappelijke analyse tegenaan gegooid: “In ons asociale gedrag ligt de kiem van een samenleving die steeds verder verhardt”.

Wat doen we dan allemaal voor vreselijks? “We bellen bij de kassa, staan niet meer op voor oude mensen in de bus, we gooien onze troep op straat, we dringen voor…”. Het is de bekende klaagzang over de steeds maar verdergaande normvervaging en verruwing van de samenleving. Natuurlijk zijn er mensen die zich asociaal gedragen. Neem de dame in dit filmpje. In het bijzijn van haar kinderen flikkert ze het afval uit haar auto zo op straat. Ik herken mij er niet in, en ik ken ook weinig mensen die dit normaal gedrag vinden. Dit is gewoon een aso, niks nieuws.

Eigenlijk zie ik om me heen heel veel vriendelijke en behulpzame mensen. Als ik in de supermarkt met één broodje of flesje naar de kassa ga, is er vaak iemand die me voor laat gaan. Afgelopen weekend kwam ik met vrouw en kinderen een trein in. Toen we tegen de kinderen zeiden dat er geen plekje met vier stoelen over was, stonden twee mensen tegelijk op om plaats te maken. En geloof het of niet, ik zie heel vaak mensen opstaan voor oudere mensen in de bus en ik doe het zelf ook. Wie denkt dat ik in een Gooise gated area woon, heeft het mis. Ik woon in een grote stad, begeef mij dagelijks tussen de mensen en reis vaak met het openbaar vervoer. En ja, soms stoor ik me wel eens aan iemand. Dat kan ook niet anders. Dat deden mijn betovergrootouders al, en hun ouders, en hun ouders. Want die leefden ook heus niet in Pleasantville. Leef ik dan in een droomwereld? Gaan de meeste mensen spontaan vriendelijk doen als ik er aan kom? Of is het in the eye of the beholder?

Als je maar vaak genoeg denkt dat je ziek bent, word je het vanzelf. Als we maar vaak genoeg zeggen dat we omgeven worden door hufterigheid, en dat vroeger alles beter was, dan gaan we het vanzelf ook zo waarnemen. Je voornemen je beter te gaan gedragen, daar is natuurlijk niets mis mee. Maar door dit soort campagnes worden we zonder het te merken, steeds pietluttiger.

π

2009-03-14T13:05:00.001-07:00

Eerlijk gezegd heb ik Pi een beetje verwaarloosd vandaag. Voor wie het nog niet wist, het is vandaag Pi-dag. De verhouding tussen de omtrek en de middellijn van een cirkel wordt vandaag in het zonnetje gezet. De officiële Pi-day site geeft zelfs wat suggesties voor hoe je deze bijzondere dag kunt vieren. Bijvoorbeeld: bak een taart met een π erop, meet de diameter van de taart, bereken de omtrek en eet hem op. Het is er een beetje bij ingeschoten, ik heb zelfs niemand een pi-dag-kaart gestuurd. Nou ja, volgend jaar beter. Om het nog een beetje goed te maken:Hieperdeπep hoera voor: 3,14159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 en de rest.

 Foto: Kennislink

Verwante woorden

2009-03-10T05:17:00.000-07:00

Via de weblog van Onze Taal ontdekte ik een website van de Rijksuniversiteit Groningen. De site is bedoeld om verwante woorden te zoeken. Stel, je voert in ‘hond’. De site geeft dan onder andere een reeks werkwoorden die voorkomen in combinatie met het onderwerp 'hond'. Het leuke is dat de woorden automatisch worden gegenereerd uit digitale krantenarchieven. Ze geven dus een aardige indruk hoe er over honden wordt geschreven en van de activiteiten waar de viervoeters hun dagen zoal mee vullen: ‘apporteer, blaf, loop_los, besnuffel, poep, kwispel, pies, geeuw, bijt, jank, snuffel, kwijl, gezelschap houd, schijt, slaap_in’ en natuurlijk, ‘geen brood lust’. Aan de bijvoeglijke naamwoorden kunnen we zien dat ze soms ‘slede-achtig’ zijn, dan weer ‘kruisruikend, pitbullachtig, wildplassend, diepslapend of ruigharig’.

Maar mannen, wat doen die zoal? Het orakel leert dat ze vooral lekker actief zijn: ze 'harken aan, ze duwen aan, ze laden vol', maar ze hebben ook minder constructieve hobby’s: 'neersteken, naschreeuwen, overrijden, doorzeven, bedwelmen, leegschieten, en luieren'. Maar dat laatste moet kunnen vind ik. De bijvoeglijke naamwoorden leren dat je onder andere 'flirtzieke, bejaarde, hertenjagende, zwaarlijvige en vreselijke' mannen hebt.

Nee, dan vrouwen. Ze doen echt van die vrouwendingetjes: 'menstrueren, voederen, kijven, gaarkoken, schrobben boenen, lijnen, te vondeling leggen en prostitueren'. Maarrrr… ook: 'kaartlezen, autorijden en hooien'! Vrouwen heb je ook in vele soorten en maten, hoewel in de geschreven pers kennelijk vooral aandacht is voor 'kolossaal dikke' vrouwen, 'kantklossende' vrouwen en de 'kunstmatige, geëmotioneerde, niet coole, zwangere, pilslikkende, blubberdikke, vroeg demente, suf gemanipuleerde, laaggeletterde, en feeksachtige' exemplaren.

Ach, uiteindelijk zijn we allemaal mensen.

Wakker?

2009-03-05T07:45:00.000-08:00

Onlangs kreeg ik via Twitter een linkje naar een artikel in de Telegraaf (je voelt aan dat ik me hier probeer in te dekken). Het was getiteld “het geheim van de navelpluis”. Een welkome afwisseling tussen alle crisisberichten door. Goed nieuws: eindelijk is de samenstelling van het navelpluis bekend dankzij – volgens het artikel- driejaar durend onderzoek van ene Georg Steinhauser. Het zijn van die onderzoeksbevindingen die het altijd goed doen aan de borreltafel. Toch bleef één ding na lezing door mijn hoofd spoken, namelijk de volgende zin:

“…zoals eerder onderzoek van Kruszelnicki uit wees (en waarvoor hij een Nobelprijs voor Interdisciplinair onderzoek kreeg) “

Een Nobelprijs voor interdisciplinair onderzoek? Nooit van gehoord. Ik heb altijd gedacht dat ik als sociaalwetenschappelijk onderzoeker een Nobelprijs wel op mijn buik kon schrijven, maar dan is er dus toch nog hoop. Althans, volgens de Telegraaf. Maar nog interessanter is dat je niet, zoals eerdere Nobelprijswinnaars, het menselijk immuundeficiëntievirus hoeft te ontdekken of nieuw inzicht hoeft te verschaffen in de kwantumstructuur van de elektrozwakke wisselwerkingen. Met navelpluisjes kan het dus ook!

Niet dus. Iedereen die even Googelt op de fameuze Kruszelnicki (ook wel Dr Karl genoemd), kan vaststellen dat de goede man nooit een Nobelprijs heeft gewonnen, maar een Ig Nobelprijs. Een prijs die een parodie is op de echte Nobelprijs en vooral bedoeld is voor grappig onderzoek. Kruszelnicki bevindt zich in goed gezelschap. Zoals Prof. Vanden Broeck die berekende hoe je een theepot kan maken die bij uitschenken niet druppelt en Sir Michael Berry die een kikker kon laten zweven door middel van een magneet. Prachtig onderzoek, maar niet echt wat Alfred Nobel voor ogen had.

Kennelijk was deze medewerker van de Telegraaf nog niet helemaal wakker.

Hallie Lama

2009-03-01T12:52:00.000-08:00

Enige tijd geleden ontdekte ik de cartoonist Hallie Lama doordat ik een filmpje over hem zag van Michael Minneboo op de blog van Jeroen Mirck. De cartoons die daarin werden getoond vond ik zo treffend en grappig dat ik hem dit weekend op de stripbeurs in Breda opzocht om een paar boekjes van hem te kopen. Hij signeerde beiden boekjes met een leuk tekeningetje en we hadden een kort gesprek over blogjes en Twitter. Een minuut na het afscheid kwam hij achter me aan: ik was vergeten af te rekenen.

Op zo’n stripbeurs zie je grote contrasten. Aan de ene kant zie je de grote uitgevers met de grote namen. Lange rijen voor de stands als bijvoorbeeld de nieuwe Storm wordt gesigneerd. Aan de andere kant, tussen de ‘stripboekenboeren’, is een hoek ingeruimd voor de zogenaamde small press. Dat zijn veelal tekenaars die niet bij uitgevers zitten en hun (vaak gekopieerde) boekjes aan de man brengen. In de small press vind je vooral tekenaars die iets maken dat commercieel minder interessant is. Een deel daarvan richt zich bewust op een klein publiek, de ‘zie-ons-eens-underground-zijn-boekjes’ waarbij de knulligheid in vormgeving wordt gecultiveerd, een ander deel zijn stripmakers die prachtige dingen maken maar die wat te ‘moeilijk’ zijn om een groter publiek aan te spreken. En soms, heel soms, kom je er artiesten tegen waarvan je eigenlijk niet snapt wat ze nog in de gekopieerde boekjes branche doen. Zoals Hallie Lama. Ik heb het gevoel dat zijn cartoons gewoon in een groot dagblad zouden moeten staan. Ik waag me niet snel aan voorspellingen, maar binnen enkele jaren hoort Hallie Lama in het rijtje Kamagurka, Jean-Marc van Tol en Gummbah, de cartoonisten die doordringen tot het grote publiek. Als je dan vergeet zijn boekje af te rekenen, komt er een medewerker van zijn uitgever achter je aan.

Kijk zelf op http://www.hallielama.blogspot.com .

Darwin heeft allang gewonnen

2009-02-23T07:57:00.000-08:00

Op 3 februari schreef ik een stukje over de folder “evolutie of schepping, wat geloof jij?” Een bontgekleurd foldertje uit Urk dat vandaag op de deurmat valt. Het was niet in mij opgekomen de folder ook maar een moment serieus te nemen, laat staan dat ik het als een bedreiging zag. Ik was daarom verrast door de actie ‘Terug-naar-je-maker’. In deze actie trekt “bloggend Nederland” ten strijde tegen de Urkse fundamentalisten. Op de website van Terug-naar-je-maker wordt zelfs gesproken van “indoctrinatie tot voorbij uw voordeur” en natuurlijk is er ook weer de mogelijkheid om je verlichtheid te tonen door persoonlijk te ondertekenen. Moet deze strijd nu echt worden gestreden?

De folder waar het allemaal om gaat hangt van idiote redeneringen aan elkaar en is daarom vooral lachwekkend. Een curiositeit. De enige mensen die dit een aannemelijk verhaal vinden, zijn waarschijnlijk al creationist. Nederland is in de tweede helft van de vorige eeuw van één van de meest kerkelijke landen, één van de meest seculiere landen ter wereld geworden. Dat heeft vooral te maken met het toegenomen opleidingsniveau. Alle folders ten spijt: Darwin heeft definitief gewonnen. Zelfs Andries Knevel heeft het aanvaard. Al die poeha maakt deze actie van een stel wereldvreemde fundamentalisten te belangrijk. En mocht het toch zo zijn dat door dit foldertje Nederland en masse het creationisme gaat omarmen, dan is Darwins ongelijk wellicht toch aangetoond: dan kan het nooit zo zijn dat de evolutie de meest intelligente primaten bevoordeeld heeft.

Terug-naar-je-maker vraagt me om de folder terug te sturen naar de afzender. Dat is me teveel gedoe: een enveloppe, een postzegel en dan nog naar de brievenbus ook. Ik zou zeggen: lees die folder, lach er om en weg ermee.

Business time

2009-02-16T03:42:00.000-08:00

Ik leef samen met een LUSH-verslaafde. Voordat je denkt dat we het hier hebben over de nieuwste partydrug, LUSH is een bedrijf dat naar eigen zeggen (en ze hebben gelijk) grappige, bizarre, effectieve en duurzame cosmetica maakt. Allemaal fairtrade, dierproefvrij, biologisch, enz. Één van de leuke dingen aan LUSH vind ik de creatieve namen die de producten hebben. Die doen denken aan het ijsmerk Ben & Jerry’s. B&J noemen hun producten bijvoorbeeld ‘Jamaican Me Grazy’, ‘Peace of Cake’ en ‘Fishfood’. En zo zien we bij LUSH de ‘Strawberry feels forever’ massagebar, ‘Honey, I washed the kids’ zeep of ‘Dream Cream’.
De meeste productnamen roepen wat romantische, fruitige, sensuele sferen op. Één van onze recente aanwinsten is echter een massagebar met de naam ‘Business time ’. Nu laat LUSH zich nogal eens door liedjes inspireren, en nader onderzoek (van mijn vrouw) wijst uit dat de naam afkomstig is van de gelijknamige song van Het Nieuw-Zeelandse gitaarduo, of eigenlijk moet ik zeggen New Zealand’s fourth most popular folk parody duo ‘Flight of the Conchords’. Luister en het wordt ineens duidelijk!

Lid

2009-02-12T09:56:00.000-08:00

Bij de mail zat vandaag een noodkreet van Llink. Ze hebben vijf weken om nog 30.000 leden binnen te halen. Waarom? De mediawet schrijft nu eenmaal voor dat het bestaan en de hoeveelheid zendtijd van een omroep afhangt van het aantal leden. Een ledental van 150.000 is het minimum voor een B-status. Dat is ruim tweemaal zoveel als het CDA, onze grootste politieke partij er heeft!

Het klinkt zo logisch: hoe meer leden, hoe meer zendtijd. Maar lid worden ergens van, dat is ouderwets. Sinds de ontzuiling van Nederland zijn de ledenaantallen van alles gekelderd. Politieke partijen, vakbonden, kerken, verenigingen, allemaal zagen ze een leegloop. Mensen zijn steeds meer als individu in het leven gaan staan en voelen zich niet meer zo geroepen om zich te verbinden aan allerlei organisaties. Vroeger was je bijvoorbeeld Christen of socialist en dat werd je lid van alles wat Christelijk dan wel socialistisch was. Voor jongere generaties is lid worden meer een kosten / baten afweging: wat betaal ik, en wat krijg ik er voor terug? Bij BNN kun je daarom een pakje “try before you die condooms”, “spuiten en slikken massageolie”, of een dvd van de lama’s bestellen voor 5,73 euro en dan ben je dus lid. Toen ik lid werd van Llink, kreeg ik voor dat zelfde bedrag een mooi kookboek thuisgestuurd. Een koopje. Leuk voor de leden, maar deze omroepen kunnen hier onmogelijk geld aan overhouden.

De NCRV, de AVRO of de TROS zitten gebakken, want die bedienen vooral een oudere doelgroep die al sinds jaar en dag lid is uit gewoonte. Maar BNN en LLINK, omroepen die mikken op een jong publiek en dus uiteindelijk de redding voor het publieke bestel moeten zijn, worden gedwongen om veel energie te steken in het verkopen van kookboeken en condooms. Energie die eigenlijk zou moeten worden besteed aan het maken van programma’s. De ledeneis in de mediawet is nu dus vooral een instrument geworden om jonge mensen bij de publieke omroep weg te houden.

Schrikbeeld: mijn kinderen in de pubertijd die alleen nog maar kijken naar RTL4 en SBS6. Daar word ik nou llink van.

Vla-mannetje

2009-02-09T12:41:00.000-08:00

Als jonge vader heb ik natuurlijk ook 'meligheid & entertainment aan de eettafel' in mijn takenpakket. Het toetje is daarvoor het uitgelezen moment. Natuurlijk omdat het niet handig is als de joligheid de overheid neemt zolang er nog groente naar binnen moeten, maar ook omdat toetjes zulk inspirerend materiaal leveren. Wie kent niet de goede oude Theo en Thea-tandjes van een mandarijnenschil? Of, iets algemener, de sport om de schil er in één stuk van af te krijgen. Maar de grote favoriet van mijn dochters is toch wel, zoals zij dat noemen, het “vla-mannetje”.

Een vla-mannetje? Jazeker. Jonge ouders, even opletten, hier mee ga je scoren bij de kleintjes. Tegen de tijd dat het laatste beetje vla uit het pak moet, knippen we dat –heel Nederlands- open. We hebben er immers voor betaald! Nu doen wij dat nooit aan vier kanten, maar aan drie kanten. En voila, klaar is het vla-mannetje (zie afbeelding). Het enige dat je nog hoeft te doen is de bovenkant op en neer bewegen en wat teksten uitroepen als: “nee, eet me niet leeg!” “Niet doen!”. Deze act heb ik ettelijke malen (op verzoek!) uitgevoerd, en steevast wordt het vla-mannetje genadeloos aangevallen en leeggelepeld. Vandaag keerde mijn jongste dochter het vla-mannetje om boven haar bakje en zei ”papa het vla-mannetje moet kotsen!” Ik geloof dat het weer eens tijd is voor een nieuwe act.

Eerste stappen op het Twitterpad

2009-02-08T06:10:00.000-08:00

Twitter is een soort kruising van microbloggen en chatten, zie voor een uitleg Twitter.com of bijvoorbeeld Jeroen mirck.nl. Mijn idee over Twitter was hetzelfde als dat van de meeste mensen die er voor het eerst van horen: geneuzel, onzinnig, beetje exhibitionistisch. Maar sommige bloggers, zoals Jeroen Mirck en Francisco van Jole bleven er maar enthousiast over schrijven. Dus dacht ik, laat ik het een kans geven. Sommige dingen schijn je gewoon te moeten proberen om ze te begrijpen.

Gisteren startte mijn experiment. Het is wel even op gang komen, even wat leuke mensen zoeken om te volgen. Francisco en Jeroen natuurlijk, want die raken er maar niet over uitgepraat. Verder Lily Allen, (toevallig las ik laatst dat die ook op Twitter zit) en Barack Obama. Al snel volgt een mailtje: Obama volgt mij ook. En ik maar denken dat niemand zich interesseert voor mijn dagelijkse beslommeringen. Ik laat Francisco weten dat ik het dankzij zijn blogs ook maar eens ga proberen. Hij reageert enthousiast. Omdat ik nog maar een paar mensen volg en Francisco errug veel twittert, zie ik vooral hem langs komen. Mijn vriend Obama laat het een beetje afweten. Tegen de avond tipt Francisco dat Wabe Roskam twittert over de bosbranden in Australië. Ik besluit hem te gaan volgen en zie een live verslag van Wabe, die er met zijn neus bovenop zit. Het is boeiend en beangstigend, toch anders dan een berichtje op nu.nl. Ik heb het gevoel dat ik langzamerhand het bijzondere van Twitter begin te begrijpen. Het brengt, inderdaad, de ramp dichterbij.

Nu ik door heb dat je kunt zoeken op trefwoorden, zoek ik op Lou Reed, op de eerste pagina vind ik een berichtje van mijn collega die mij al enige malen heeft bijgespijkerd over de wondere wereld van de nieuwe media. Hé jij ook hier? Zij: “ik dacht dat onderzoekers nog niet zo ver waren”. En het is waar. Ik ben een sociale wetenschapper en heb de indruk dat de meeste mensen in mijn wereld zich niet verdiepen in dit soort zaken. Gek, want sociale netwerken horen bij hun belangrijkste onderzoeksobjecten. Zij zouden er dus als de kippen bij moeten zijn om te zien wat hier allemaal gebeurt.

Mijn experiment is nu een dag oud. Ik ga binnenkort eens wat echte vrienden (niet zoals Obama) uitnodigen om te gaan twitteren, dan wordt het vast nog een stuk leuker. Ik ben benieuwd of dit medium mij volgende week nog steeds boeit.

Om over na te denken!

2009-02-03T05:36:00.001-08:00

Nog even, en dan valt hij in de bus: de folder "Evolutie of schepping: wat geloof jij?" Een kleurrijke folder met heel duidelijk taalgebruik. Wat zeg ik, de verhalen van Jip en Janneke zijn complexe verhandelingen vergeleken de inhoud van deze folder. Geheel tegen de gewoonte van orthodoxe christenen in willen de makers ons aan het denken zetten. Daarom staat er op iedere bladzijde een kadertje met een groot vraagteken en de kop: "Om over na te denken!"
Nou, even een hersenkraker dan:

“Om over na te denken!
De evolutieleer leert dat in het verleden een ééncellig diertje vanzelf zou zijn ontstaan. Uit dat dier zou geleidelijk de mens ontstaan zijn. Klopt dit met wat je normaal om je heen ziet?”

Uhm…even denken… Nou nee, ik dacht het niet nee. Ik heb wel laatst nog een opperwezen een universum zien maken in zes dagen, een vrouw zien ontstaan uit de rib van een man en een slang horen praten. Ook zie ik regelmatig maagden bevallen van een kind. En pas nog zag ik iemand over water lopen en iemand uit de dood opstaan. Maar ééncelligen die zich evolueren tot mensen? Nee, dat niet nee.

Maar het zou natuurlijk ook kunnen dat ik de afgelopen vier miljard jaar niet goed heb opgelet.

Sperm-looking creature

2009-01-28T07:28:00.000-08:00

Sommige mensen ervaren de evolutieleer als een narcistische krenking. Vooral fundamenta-listische gelovigen natuurlijk. Ik zag eens in een Amerikaanse documentaire een opgewonden evangelist die zalen vol kinderen onderwees over de schepping en over de leugens van Darwin en van al die andere domme wetenschappers. Hij toonde een grappige foto van een chimpansee en vroeg de kinderen retorisch “does your grandma look like this?” Hilariteit alom.

Maar is het niet juist een mooie gedachte dat we allemaal één grote familie zijn? Vogels, vissen, pantoffeldiertjes, we zijn allemaal verwant. En het goede nieuws is, kinderen, we weten sinds vandaag ongeveer hoe onze ‘oermoeder’, het begin van al het dierlijke leven eruit ziet. Onze gemeenschappelijke voorouder leek het meest op 'placozoa'. Placozoa, klinkt dat niet prachtig? En hoe dit edele oerorganisme er uit ziet? Discovery omschrijft het als een “sperm-looking creature”, volgens Wikipedia houdt het ongeveer het midden tussen een amoebe en een platworm.

Foto: Discovery News

Schoenen achter touwtjes

2009-01-21T01:49:00.000-08:00

Dit jaar gaat mijn werkplek verhuizen naar een gloednieuw kantoorgebouw. Gisteren bekeek ik met een collega wat impressies van het toekomstige interieur. Mooie plaatjes waarin een soort Sims met kekke mantelpakjes en klemborden flaneren door een kristalhelder, in zonlicht badend, en met groene palmen gevuld designkantoor. Maar wat zagen we daar? Een schoenenrekje! Of eigenlijk moet ik zeggen een schoenenwand. Om precies te zijn: een muur met horizontaal gespannen, gekleurde touwtjes waar achter je schoenen kunt klemmen! Ter verduidelijking waren op het plaatje een dame en een heer getekend die hun schoenen een plekje gaven. Intrigerend. Misschien is het tapijt in ons nieuwe kantoorgebouw van zo’n delicate vezel gemaakt dat deze niet bestand is tegen gewoon schoeisel? Krijgen we straks allemaal onze eigen slofjes die we geacht worden bij binnenkomst aan te trekken?

Dit is een mooi inkijkje in de denkwereld van interieurarchitecten: misschien is de schoenenwand slechts een associatief ‘sfeerbeeld’ en wordt het nooit realiteit. Maar waarschijnlijker is dat de architect ons straks dwingt bij binnenkomst ons schoeisel achter touwtjes te klemmen omdat dat nu eenmaal deel is van het esthetische concept. Nu maar hopen dat de voorgeschreven ecru-kleurige kasjmier slofjes straks niet vloeken met onze klemborden.

Dijk van een band

2009-01-19T02:53:00.001-08:00

Het werd hoog tijd dat De Dijk een keer de popprijs zou winnen. Je kunt je afvragen of een band van zo’n statuur, die al op het podium stond toen Alain Clark nog geboren moest worden, nog behoefte heeft aan bevestiging?

Voordat bekend was wie de popprijs zou winnen, vroeg Giel aan Huub van der Lubbe hoe belangrijk zo’n prijs nu eigenlijk is. Het antwoord was even eerlijk als wijs: “als we hem winnen, vinden we het ontzettend belangrijk en als we hem niet winnen, zeggen we: ach wat zegt dat nu helemaal zo’n prijs. Zo doen we dat al 28 jaar”.

FF

2009-01-19T01:11:00.000-08:00

Het zal ergens begin jaren ’80 zijn geweest dat mijn ouders een nieuwe ‘Hifi-installatie’ aanschaften. Radio, platenspeler en cassettedeck en dat allemaal in één! Het was een bakbeest dat je bijna met twee man moest sjouwen. Het apparaat werd thuisbezorgd door een deskundige die een uitvoerige demonstratie gaf. Kom daar nog maar eens om bij de Mediamarkt! Geïnteresseerd als ik was in dit wonder van techniek zat ik met mijn neus vooraan. Kijk, zei de techneut: “FF, dat betekent ‘flug fruit’, voor als je snel wilt doorspoelen naar het volgende nummer”. De techniek is echt wel flug fruit gegaan sinds die tijd.